„Inżynieria bezpieczeństwa” stanowi dyscyplinę, której celem jest opracowywanie, doskonalenie i upowszechnianie metod i środków racjonalnej maksymalizacji skuteczności ochrony ludzi, środowiska naturalnego i dobór cywilizacji poprzez:

• zapobieganie powstawaniu zagrożeniom bezpieczeństwa: naturalnym, cywilizacyjnym, publicznym oraz podczas eksploatacji artefaktów,
• przygotowanie podmiotów i systemu bezpieczeństwa na wypadek wystąpienia zagrożeń,
• reagowanie na negatywne skutki wyzwalających się zagrożeń bezpieczeństwa człowieka i jego środowiska.

Cel ten jest urzeczywistniany poprzez cztery, ugruntowane już pojęciowo, metodycznie i narzędziowo wzajemne uzupełniające się nurty dyscypliny naukowej i kierunku kształcenia „Inżynieria bezpieczeństwa”, które w całej rozciągłości można uznać za jej specjalności:

• „Inżynierię bezpieczeństwa technicznego”,
• „Inżynierię bezpieczeństwa cywilnego”,
• „Inżynierię bezpieczeństwa publicznego”,
• „Inżynieria bezpieczeństwa pracy”.

W tym miejscu należy zauważyć, że znaczna część problemów zarządzania bezpieczeństwem dziedzinowym jest wspólna, niezależnie od obszaru, którego dotyczy. Opracowywanie metod i rozwiązań teleinformatycznego wspomagania realizacji zarządzania bezpieczeństwem stanowi domenę „Inżynierii systemów zarządzania bezpieczeństwem”, rozumianej jako specjalność zarówno dyscypliny naukowej jak i kierunku kształcenia.

Kształcenie na kierunku „Inżynieria bezpieczeństwa” w dziedzinie bezpieczeństwa uzupełniane jest przez kierunki: „Bezpieczeństwo wewnętrzne” i „Bezpieczeństwo narodowe”